piątek, 20 października 2017
  • en
  • es
  • pl
  • it

Klasztor św. Maksymiliana M. Kolbego

Via di San Teodoro, 42; 00186 Roma (Italia); tel. centr.: +39 06.69766401; fax: +39 06.69766433

 

Pomiędzy Kapitolem i Palatynem, na terenie w starożytności przeznaczonym na mięsny plac targowy, w centrum historycznego Rzymu: oto współrzędne, które pozwalają na każdej mapie Rzymu odnaleźć miejsce, gdzie znajduje się klasztor pod wezwaniem św. Maksymiliana M. Kolbego.

Na pierwszym piętrze klasztoru, tuż obok małej kaplicy wspólnoty, znajduje się pokój, w który mieszkał św. Maksymilian M. Kolbe w czasie swojego pobytu w Rzymie i w którym założył Rycerstwo Niepokalanej (Milicja Niepokalanej). Pokój ten oraz aula pełnią rolę „małego sanktuarium kolbiańskiego” animowanego przez zakonników i Międzynarodowe Centrum MI. W auli na 2 piętrze, obok dużej kaplicy, została zainstalowana wystawa multimedialna poświęcona osobie Świętego, jego formacji oraz założeniu Rycerstwa Niepokalanej (MI).

Wspólnota klasztorna składa się aktualnie z szesnastu zakonników. Zadania zakonników są określone przez obecne w klasztorze dzieła, niemal wszystkie mające swoje siedziby w klasztorze: Międzynarodowe Centrum Rycerstwa Niepokalanej (MI); Sekretariat generalny ds. Formacji (SGF); Sekretariat generalny ds. Animacji Misyjne (SGAM)j; Sekretariat generalny ds. Sprawiedliwości, Pokoju i Ochrony Stworzenia (GPSC); Asystent generalny FZŚ; Koordynator Komitetu Wykonawczego ds. Rewizji Konstytucji (CERC), który aktualnie pełni również urząd gwardiana wspólnoty. Wraz z nim współpracują fr. Bernardo Commodi, fr. Victor Mora Mesen, fr. Zbigniew Kopeć i fr. Timothy Kulbicki. Obok nich ważną działalność na rzecz instytucji kościelnych prowadzą: fr. Zdzisław Kijas na rzecz Kongregacji ds. Kanonizacyjnych (relator); fr. Gianni Huang na rzecz Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów (sekcja chińska).

Inne drobne posługi to: obsługa gości, pomoc w spowiedzi (w szczególności w bazylice Świętych XII Apostołów), posługa duszpasterska w okolicznych parafiach, asystencja duchowa dal niektórych wspólnot FZŚ oraz codzienna posługa liturgiczna we wspólnocie sióstr św. Józefa (naszych sąsiadek): to już wiekowa tradycja, w którą był zaangażowany także św. Maksymilian, wówczas młody kapłan, którą podjęliśmy chętnie jako znak kontynuacji i braterstwa.

 

Nasza wspólnota jest otwarta na świat nie tylko ze względu na skład osobowy (jeden Chińczyk, jeden Kostarykańczyk, jeden Ghańczyk, trzech Hindusów, trzech Włochów, pięciu Polaków, jeden Rumun, 1 Hiszpan), ale także ze względu na nastawienie apostolskie; z tego tytułu jest to wspólnota, w której „wędrowność” – oprócz wymiaru „współpracy” – jest jedną z cech charakterystycznych codziennego życia. Praktycznie wszyscy bracia są powołani do pracy grupowej, nie tylko ze względu na potrzeby braterstwa, ale i na konkretne cele i kryteria działania, które charakteryzują każdą obecną tutaj strukturę; to wszystko skłania do bycia dyspozycyjnym do pokonywania dróg świata, aby spotykać i na różne sposoby służyć współbraciom i Kościołowi, wszędzie tam, gdzie Pan zasiał charyzmat naszego Zakonu.

Mając na uwadze tę rzeczywistość wspólnota postanowiła na pierwszej kapitule klasztornej, że będzie się spotykać w tych samych dniach, w których odbywa swoje spotkania Definitorium generalne; będą to spotkania braterskie („dni braterstwa”) przy stole i na modlitwie wspólnotowej: dziesięć dni, w czasie których bracia będą doświadczać wspólnoty (często po długich okresach nieobecności), będzie to również czas dalszej formacji, kapituł klasztornych, wymiany informacji i doświadczeń. Są to dni, na które wszyscy – mimo zajęć związanych z pracą – czekają i których pragną. Kiedy nasi bracia wyruszają z posługą na różne kontynenty, towarzyszymy im naszą życzliwością i codzienną modlitwą; dobrze jest też móc być na bieżąco z informacjami na temat ich działalności i spotkań poprzez rozmowy telefoniczne lub korespondencję elektroniczną.

Doświadczenie wspólnotowe pozwala nam zrozumieć wartość codziennego życia we wspólnocie franciszkańskiej: każdy dzień daje okazję do nauczenia się czegoś nowego; każdy dzień staje się okazją do refleksji nad naszym życiem jako franciszkanów; każdego dnia Pan wzywa nas do odnawiania wzajemnych relacji i zrozumienia różnorodności, w której wyraża się nasza wspólnotowość, do otwarcia serc na potrzebę zbawienia, które świat przekazuje całej wspólnocie poprzez życie i działanie każdego z nas. Każdego dnia mamy okazję by wychwalać za to Pana i dziękować Mu. Chcemy być tego świadomi i uczynić z tego solidną podstawę franciszkańskiego wspólnotowego życia.

Fr. Valentín Redondo OFMConv, gwardian
Październik 2016 r.

 
s. Massimiliano

Formularz logowania

Wpisz nazwę użytkownika i hasło

Aby uzyskać dane do logowania przejdź do >>> rejestracja