niedziela, 17 grudnia 2017
  • en
  • es
  • pl
  • it

O nas

Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych został założony przez świętego Franciszka z Asyżu pod nazwą Braci Mniejszych. Do tej nazwy prawie na samym początku dodano miano Konwentualnych. Członkowie Zakonu nazywają się Braćmi Mniejszymi Konwentualnymi. 

Zakon nasz z woli świętego Ojca Franciszka od samego założenia jest prawdziwą wspólnotą, przeto jego członkowie jako bracia tworzą jedną rodzinę, uczestniczą w życiu i działalności wspólnoty, każdy według swego stanu. Mają równe prawa i obowiązki, z wyjątkiem tych, które wypływają ze święceń, gdyż Kościół zalicza nasz Zakon do instytutów kleryckich. Święty Franciszek pragnął, aby jego bracia nazywali się Braćmi Mniejszymi, „aby jego uczniowie z samej nazwy uczyli się, że przyszli do szkoły pokornego Chrystusa po naukę pokory”. Łączenie się naszych braci w braterskiej wspólnocie klasztornej w ścisłym znaczeniu tego słowa sprzyja wzrostowi pobożności, życiu bardziej uporządkowanemu, odmawianiu oficjum Bożego, lepszej formacji kandydatów, studium teologii i innym dziełom apostolskim, wykonywanym w służbie Kościoła, tak aby królestwo Chrystusowe, pod szczególną opieką Niepokalanej, szerzyło się w całym świecie. W Zakonie życie kontemplacyjne wiąże się ściśle z działalnością apostolską. Apostolstwo to sprawują kapłani przy współpracy kleryków i braci zakonnych. Cały Zakon i poszczególni bracia, ze względu na wspólne dobro całego ludu Bożego, podlegają bezpośrednio papieżowi. 

Podstawą Zakonu jest profesja zakonna, przez którą bracia poświęcają się życiu ewangelicznemu w doskonałej miłości, nie tylko przez stosowanie ogólnych środków świętości, ale również przez związanie się węzłami ślubów publicznych posłu­szeństwa, ubóstwa i czystości, przez które za pośrednictwem Kościoła oddają się całkowicie Bogu, oraz przez zachowanie życia wspólnotowego, Reguły i Konstytucji według ducha Zakonu Serafickiego. Przez profesję ślubów wieczystych bracia zostają definitywnie włączeni do Zakonu.

Duch franciszkański w szczególniejszy sposób wzrasta przez:
a) Umiłowanie niepodzielną miłością Boga – Najwyższe Dobro; z tą miłością wiąże się jak najściślej pragnienie odnowienia wszystkiego w Chrystusie. 
b) Upodobnienie się do Chrystusa Pana, źródła i początku wszelkiej łaski, przez wcielenie we własnym życiu Jego tajemnic w łączności z Matką Bożą Niepokalaną i całym Kościołem;
c) Umiłowanie ludzi, głoszenie i popieranie wśród nich pokoju i królestwa Chrystusowego oraz wzajemnej bratniej miłości;
d) Wreszcie służbę Panu i obecność w świecie przez życie w ubóstwie, pokorze, prostocie i radości serca.

Bracia przez profesję ślubów posłuszeństwa, ubóstwa i czystości:
a) W szczególny sposób poświęcają się Bogu bezpośrednio i całkowicie;
b) Lepiej przystosowują się do rodzaju życia, jaki obrał sobie Chrystus Pan, oraz w szczególny sposób zespalają się z Kościołem i jego zbawczą misją;
c) Pełniej wyrażając konsekrację dokonaną przez chrzest, budzą zapał miłości, doskonalą się na drodze pielgrzymów i pokutników oraz dobrowolnie wyrzekają się dóbr materialnych, które świat tak bardzo ceni.

Reguła, czyli sposób życia Braci Mniejszych, zatwierdzona przez Honoriusza III, a przez innych papieży objaśniona, jest podstawowym prawem całego Zakonu; bracia czerpią z niej natchnienie i do niej stosuje swoje życie. Bracia dokładają starań, aby Regułę, Konstytucje i statuty zachowywać, jak tego wymaga zobowiązanie wynikające z profesji zakonnej, z umiłowania doskonałości ewangelicznej według ducha Zakonu.

Zakon dzieli się na prowincje, do których bracia są afiliowani. Prowincje składają się z klasztorów, czyli wspólnot, do których należą bracia, jako członkowie jednej rodziny. Do prowincji podobne są kustodie generalne i kustodie prowincjale zgodnie z przepisami Konstytucji.

[z Konstytucji Zakonu]

Formularz logowania

Wpisz nazwę użytkownika i hasło

Aby uzyskać dane do logowania przejdź do >>> rejestracja