czwartek, 17 sierpnia 2017
  • en
  • es
  • pl
  • it

Zarys historii

Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych
Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych (po łacinie Ordo Fratrum Minorum Conventualium, skrót: OFMConv.), jest jednym z trzech Zakonów żebrzących męskich na prawie papieskim, które dzisiaj stanowią Rodzinę franciszkańską. Zakonnicy tego Zakonu są nazwani również Minorytami (Minoriten w krajach języka niemieckiego), Bracia Szarzy (Grey Friars w krajach anglojęzycznych) albo Kordylierzy (Cordelier po francusku). 
Zakon od chwili założenia jest, z woli św. Ojca Franciszka, prawdziwym braterstwem; jego członkowie, tworząc jako bracia jedną jedyną Rodzinę, uczestniczą w życiu i w dziełach wspólnoty według uwarunkowań każdego. Wszyscy mają równe prawa i obowiązki. Św. Franciszek chciał, aby jego bracia nazywali się Braćmi Mniejszymi, aby „z samej ich nazwy” rozumieli, „że przyszli do szkoły Chrystusa pokornego, aby uczyć się pokory”. Są zebrani w braterstwo konwentualne w celu sprzyjania większej pobożności, życiu bardziej uporządkowanemu, Bożemu oficjum bardziej uroczystemu, lepszej formacji kandydatów, studium teologii i innym dziełom apostolatu na służbie Kościoła, i w ten sposób rozszerzania Królestwa Chrystusa na całej ziemi pod kierownictwem Niepokalanej. (por. Konstytucje Zakonu Tyt. I, 1-4)

Historia
Święty Franciszek z Asyżu wraz ze swoimi pierwszymi towarzyszami udaje się do Papieża Innocentego III w 1209 roku, otrzymując ustne zatwierdzenie ich sposobu życia ewangelicznego. Na mocy tej zgody (która pozwalała pokutnikom z Asyżu również na głoszenie pokuty) braterstwo znacznie się rozpowszechnia, stając się Zakonem Braci Mniejszych, o czym mówi Franciszek w końcowej redakcji Reguły. Dopiero później, w następstwie Soboru Laterańskiego IV, papież Honoriusz III zatwierdza bullą Solet annuere (29 listopada 1223) Regułę definitywną, potem nazwaną zatwierdzoną. 
W 1274 roku, po śmierci Ministra Generalnego św. Bonawentury, w Zakonie nastąpiło coraz większe oddalenie pomiędzy pozycją „braci wspólnoty” (nazywanych też Konwentualnymi, którzy dają priorytet obecności wspólnot w miastach w celu głoszenia Ewangelii i posługi dla ubogich) i pozycją "gorliwych" albo "spirytualnych" najpierw, a potem Obserwantów (którzy ślubowali ideały absolutnego ubóstwa i podkreślali pustelniczy i ascetyczny wymiar franciszkanizmu). 
Na początku XVI wieku, papież Leon X, po stwierdzeniu niemożliwości sprawienia wspólnego życia pod tą samą Regułą i tym samym zarządem Obserwantów i Konwentualnych, bullą Ite vos (29 maja 1517) łączy wszystkie grupy reformowanych w Zakon Braci Mniejszych Regularnej Obserwancji; inni będą stanowić Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych, pod kierownictwem Ministra Generalnego. Rozdział pomiędzy dwoma grupami zostaje potwierdzony również przez papieża Leona XIII, który bullą Felicitate quadam (4 października 1897) reorganizuje zakony franciszkańskie i podejmuje decyzję połączenia ich w cztery zakony, z których każdy ma własnego Ministra Generalnego: Zakon Braci Mniejszych; Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych; Zakon Braci Mniejszych Kapucynów. 

Zakon dzisiaj
Dzisiaj Bracia Mniejsi Konwentualni noszą czarny habit – w krajach, których zostali zniesieni – z kapturem i szkaplerzem; podczas gdy na ziemiach misyjnych zaczynają odzyskiwać dawny kolor franciszkańskiego habitu: jasno szary. Dalej strzegą, między innymi, Bazylikę św. Franciszka i Sacro Convento w Asyżu, a ich głównym ośrodkiem studiów jest Teologiczny Wydział św. Bonawentury w Rzymie; wśród ośrodków formacji i kultury jest również Teologiczny Instytut św. Antoniego Doktora w Padwie. 
Kuria Generalna Zakonu ma siedzibę w Rzymie, w Klasztorze św. XII Apostołów. 
W dniu 31 grudnia 2015 r. Zakon liczył 4 225 zakonników (w tym 21 biskupów, 2 907 kapłanów i 12 diakonów stałych), i 631 domów zgrupowanych w 33 prowincjach i 20 kustodiach. W tamtym czasie Bracia byli obecni w 67 krajach (7 afrykańskich, 18 w Ameryce Północnej, Środkowej i Południowej, 10 azjatyckich, 31 europejskich i w Australii).

Wybitni świadkowie Zakonu
Rodzina Braci Mniejszych Konwentualnych uznaje siebie w historycznej i duchowej ciągłości pierwotnego Ordo Minorum założonego przez św. Franciszka: zatem bierze natchnienie i czuje się szczególnie związana ze wszystkimi świętymi postaciami, które Zakon, jeszcze niepodzielony, mógł wyrazić. Wśród nich ewidentnie wyróżnia się Założyciel, św. Franciszek Asyżu. Obok niego nie można zapomnieć o tych, którzy założyli i wpłynęli na rozwój Drugiego i Trzeciego Zakonu: o św. Klarze dla Klarysek, św. Elżbiecie Węgierskiej i św. Ludwiku IX, królu Francji, dla świeckich z Zakonu, który dzisiaj nazywany jest Franciszkańskim Zakonem Świeckich (FZŚ). 
Pośród najznamienitszych świętych początków franciszkanizmu i wyjątkowo związanych z tradycją konwentualną nie można nie wspomnieć o: św. Antonim z Padwy, Berardzie i Towarzyszach, pierwszych Męczennikach Zakonu, św. Bonawenturze z Bagnoregio, błogosławionych: Idzim z Asyżu, Tomaszu z Celano, Łukaszu Belludi z Padwy, Janie Dunsie Szkocie, Andrzeju Conti z Anagni, Odoryku z Pordenone, Jakubie Strepie, Aniele z Monteleone d'Orvieto. W następstwie podziału z 1517 roku nie brakowało świętych uznanych i czczonych przez Kościół, jak również świadków cichych i anonimowych.
W XVIII wieku Kościół kanonizował św. Józefa z Kupertynu. W ostatnich czasach papież Jan Paweł II wyniósł na ołtarze św. Maksymiliana Kolbego i św. Franciszka Antoniego Fasaniego.
Wśród błogosławionych wspominamy: Bonawenturę z Potenzy, Rafała Chylińskiego, Antoniego Lucci, Męczenników Rewolucji francuskiej Jean-François Burté, Jean-Baptiste Triquerie, Nicola Savouret i Louis A. J. Adam, siedmiu Męczenników polskich i pięciu Męczenników Rewolucji hiszpańskiej. 

za: http://www.sanfrancescopatronoditalia.it/

Formularz logowania

Wpisz nazwę użytkownika i hasło

Aby uzyskać dane do logowania przejdź do >>> rejestracja