26 lutego 2026 r. w audytorium Seraphicum w Rzymie odbyło się seminarium naukowe zatytułowane Duchowy wymiar terapii: dialog między psychologią a teologią. Wydarzenie, koordynowane przez ks. Alessandro OLIVIERI PENNESI, miało na celu przeprowadzenie interdyscyplinarnej analizy potencjału duchowości w leczeniu człowieka.
Prace otworzył fr. Raffaele DI MURO, dziekan wydziału, który powitał prelegentów i uczestników (obecnych zarówno w auli, jak i online), dziękując koordynatorowi za przygotowanie tej ważnej okazji do rozwoju ludzkiego i naukowego. Moderatorka, s. Chiara CODAZZI, podkreśliła, że w czasach głębokiego kryzysu poczucia sensu dialog między różnymi dyscyplinami jest niezbędny do opracowania konkretnych i zintegrowanych procesów odporności psychicznej.
Prof. Tonino CANTELMI pogłębił perspektywę psychiatryczną, wyjaśniając, w jaki sposób psychologowie powinni rozumieć wymiar duchowy, aby uniknąć zaniedbań w relacji z pacjentem. Podkreślił terapeutyczną wartość przebaczenia, przeciwdziałania samotności i współczucia, przypominając, że duchowość jest obecnie przedmiotem licznych badań naukowych w dziedzinie psychologii.
Prof. Aureliano PACCIOLLA zilustrował podejście logoterapii. Odwołując się do doświadczeń Viktora FRANKL, wyjaśnił, w jaki sposób świadomość sensu życia, nawet w cierpieniu, wzmacnia odporność i układ odpornościowy. Celem logoterapii jest podniesienie świadomości w kierunku Logosu, rozumianego jako wartość życia, promując autotranscendencję i wymiar prospołeczny.
Ks. Luigi Maria EPICOCO podzielił się refleksją na temat konieczności przezwyciężenia dziedzictwa oświecenia, które oddzieliło wymiar ducha, duszy i ciała. Jego zdaniem dobrobyt i zbawienie muszą ponownie zostać zintegrowane: jeśli dobrostan dotyczy samochodu, to zbawienie dotyczy podróży, zaś ta jedność w pełni realizuje się w osobie Chrystusa.
Ks. Fabio ROSINI poruszył kwestię biblijnych podstaw leczenia, ostrzegając przed ingerencjami w dziedzinę pomiędzy psychologią a duchowością. Wprowadził pojęcie nawrócenia jako „metanoeo” (wykraczanie poza umysł) i zaproponował zmianę epistemologiczną: przejście od poszukiwania przyczyny do poszukiwania celu. Sens leczenia nie polega na zrozumieniu, dlaczego się cierpi, lecz na podjęciu decyzji, dokąd zmierzamy i jak obrócić własne doświadczenie na dobro.
Po wystąpieniach, a przed podsumowaniem i zakończeniem, była możliwość pogłębienia refleksji naukowej i teologicznej zaproponowanej przez prelegentów poprzez pytania i uwagi uczestników konferencji. W tym punkcie szczególnie wyłonił się związek między ciałem a duchem i zwrócono uwagę na fakt, że psychologia (w szerokim znaczeniu) ma za zadanie towarzyszyć pacjentowi aż do progu doświadczenia duchowego.
Fr. Michele M. DE GREGORIO
