W sobotę 9 listopada 2024 r., w święto rocznicy poświęcenia bazyliki laterańskiej, w Seraphicum w Rzymie odbył się liturgiczny obrzęd wprowadzenia w posługę akolitatu.
Podczas Eucharystii, której przewodniczył minister generalny fr. Carlos TROVARELLI, ośmiu braci po profesji wieczystej ze wspólnoty formacyjnej przyjęło akolitat.
W formacyjnej drodze do kapłaństwa posługi są jakby etapami, które pomagają zakonnikom rozeznać powołanie i wielkodusznie na nie odpowiedzieć, upodabniając się do Chrystusa proroka (lektorat) i Chrystusa sługi (akolitat). Posługa akolitatu jest zatem ostatnim etapem przed diakonatem i prezbiteratem.
W posługę akolitatu zostali wprowadzeni: fr. Arun MANGALY, fr. Dibin NALLUKUNNEL i fr. Alan PARAYIL z prowincji św. Maksymiliana M. Kolbego w Indiach; fr. Lucien BASSOLE i fr. Windpidisda-Alain ZOUNGRANA z delegatury prowincjalnej w Burkina Faso; fr. Anthony Romanus DONKOH z kustodii prowincjalnej św. Antoniego z Padwy w Ghanie; fr. Peter PIKULÍK z kustodii prowincjalnej Niepokalanego Poczęcia NMP w Słowacji; fr. Fakhridin IBRAGIMOV z delegatury prowincjalnej w Uzbekistanie.
Termin „akolita” pochodzi od greckiego akolythos. Odpowiadająca mu forma czasownikowa oznacza: iść za, podążać, towarzyszyć. Posługa akolitatu jest służbą Eucharystii, a tym samym służbą ołtarza. W obrzędzie ustanowienia akolitatu Kościół przyzywa specjalnego błogosławieństwa dla kandydata, aby wiernie wypełniał swoją posługę, coraz bardziej upodabniając swoje życie do ofiary eucharystycznej, i każdego dnia w Chrystusie składał siebie jako duchową ofiarę miłą Bogu, szczerze kochając Mistyczne Ciało Chrystusa, którym jest lud Boży, zwłaszcza ubodzy i chorzy. Posługa jest zatem zadaniem, konkretną misją do spełniania w Kościele, a nie honorowym tytułem.
Akolita przeżywa to wezwanie między momentami liturgicznymi a konkretnymi momentami swojego codziennego życia (Chrystus ołtarza i Chrystus obecny w bracie, zwłaszcza potrzebującym). Pełnienie posługi pomaga mu aktywnie uczestniczyć w liturgii, prowadzić coraz bardziej intensywne życie duchowe, dojrzewać w świadomości i dawać świadectwo swoim życiem.
Akolita jest powołany do pomagania prezbiterowi i diakonowi podczas czynności liturgicznych. Zobowiązuje się on do służby konkretnej wspólnocie, do której posyła go biskup, poświęcając swój czas, dyspozycyjność i zaangażowanie. Jego posługa nie ogranicza się tylko do celebracji liturgicznej, ale idzie jeszcze dalej, niosąc wiernym to, co zaczerpnął przy ołtarzu.
W ten sposób stara się stać narzędziem miłości Chrystusa i Kościoła do ludzi najbardziej potrzebujących, słabych, biednych i chorych, realizując polecenie Jezusa skierowane do apostołów podczas ostatniej wieczerzy: miłujcie się wzajemnie, tak jak Ja was umiłowałem. Podczas pełnienia posługi liturgicznej akolita powinien być ubrany w albę lub białą komżę jako typową szatę swojej posługi.
Dziękujemy ministrowi generalnemu za jego wizytę i budujące słowa, a braciom odbywającym formację za ich świadectwo i pragnienie zaangażowania się w służbę ołtarza. Módlmy się za nich i za wszystkich, którzy weszli na drogę rozeznawania kapłaństwa, aby na niej wytrwali.
Fr. Adam MĄCZKA
