Od 25 września do 3 października 2026 r. proponowana jest wyjątkowa nowenna: dziewięć wieczorów modlitwy, które zwieńczy noc upamiętniająca śmierć św. Franciszka sprzed dokładnie ośmiuset lat. Nowennę można odmawiać w kościele, w kaplicy wspólnoty zakonnej albo przy stole w jadalni czy kuchni.

Dziewięciu wokół Jednego: nowenna towarzyszy jest już dostępna w języku angielskim, hiszpańskim, włoskim i polskim na stronach FranciscanVoice.org oraz na VozFranciscana.org. Przygotowano dwa warianty broszur. Pierwsza to przewodnik dla prowadzącego – zawiera pełne teksty modlitw i rozważań, dzięki czemu osoba prowadząca ma wszystko pod ręką. Druga to materiały dla uczestników – zestaw dziewięciu dwustronnych kart (po jednej na każdy wieczór). Ponieważ nie oznaczono na nich konkretnych dni tygodnia, karty mogą być wykorzystywane każdego roku.

Nowenna o charakterze żałobnym. Warto pamiętać, że historycznie nowenny nie powstały jako przygotowanie do radosnych świąt, lecz jako forma żałoby. Był to czas dziewięciu dni, w których Kościół czuwał przy swoich zmarłych – tradycja ta do dziś jest podtrzymywana po śmierci papieża. W tym roku to najstarsze znaczenie przyświeca również Nowennie towarzyszy. Dziewiąty wieczór przypada dokładnie w noc śmierci Franciszka z Asyżu, a jego święto liturgiczne obchodzone jest kolejnego dnia. Przez te dziewięć wieczorów czuwamy i jednocześnie przygotowujemy się do święta. Ostatni wieczór nie zastępuje tradycyjnego nabożeństwa Transitus, lecz przybliża jego tajemnicę tym, którzy nie mogą wziąć w nim udziału.

Dziewięciu pochowanych wokół Biedaczyny. Podczas nowenny każdego wieczoru „przemawia” inny towarzysz św. Franciszka: Sylwester, Bernard z Quintavalle, „brat” Jakobina, Masseo, Wilhelm z Anglii, Anioł Tancredi, Jan z Anglii, Rufin oraz Leon. Wszyscy oni spoczywają blisko grobu św. Franciszka – w samej krypcie lub w jej sąsiedztwie, w dolnym kościele papieskiej bazyliki w Asyżu.

Struktura modlitwy. Każde wieczorne spotkanie nowennowe składa się z czterech etapów modlitwy, zainspirowanych wskazówkami św. Klary dla św. Agnieszki Praskiej: patrzymy – słuchając świadectwa danego towarzysza; rozważamy – pochylając się nad tekstami z zakresu katolickiej nauki społecznej; kontemplujemy – trwając przy słowie Pisma Świętego i następującej po nim ciszy; naśladujemy – podejmując drobne postanowienie do zrealizowania przed kolejnym wieczorem.
Dodatkowo każdego wieczoru rozważana jest jedna strofa Pieśni słonecznej, w kolejności jej powstawania. Dzięki temu dziewiątego wieczoru zgromadzeni mogą odśpiewać cały poemat – dokładnie tak, jak został on odśpiewany Franciszkowi w godzinie jego przejścia do nieba (Transitusu).

Fr. Michael LASKY, delegat generalny ds. sprawiedliwości, pokoju i ochrony stworzenia